INTERVIEW: Miet Warlop over Big Bears Cry Too (6+)

"Een druppel die zich heel even losmaakt uit de massa."

Miet Warlop over haar nieuwe productie Big Bears Cry Too.



Springville, Dragging the Bone, Mystery Magnet, Fruits of Labor. Het zijn stuk voor stuk intrigerende titels en dito voorstellingen die beeldend kunstenaar en theatermaker Miet Warlop de voorbije 15 jaar met succes op de wereld losliet. Vandaag sleutelt ze in het Antwerpse jeugdtheater hetpaleis aan Big Bears Cry Too, haar eerste productie voor een publiek vanaf 6 jaar.

 

Waarom waagt iemand die wereldwijd gelauwerd wordt om haar vernieuwende kijk op podiumkunsten zich aan een voorstelling voor kinderen?

Mensen maakten me er de voorbije jaren wel vaker attent op dat de visualiteit en fantasie in mijn werk ook kinderen zou kunnen aanspreken. Ik kan me voorstellen dat een productie als Springville perfect leesbaar is voor een jong publiek. Maar inmiddels is mijn werk geëvolueerd. Dat maakt dat ik nu wel weer aan het zoeken ben naar een vorm die ook werkt voor kinderen. Ik worstel momenteel vooral met de taal. Ik ben niet meer gewend om in het Nederlands te denken en te schrijven.. Ik twijfel ook over hoeveel ik moet uitleggen. Normaal toon ik een reeks beelden die voor zich spreken. Maar doen ze dat ook voor kinderen?

Ongrijpbaar universum

Kinderen stellen zich dezelfde vragen als volwassenen. Ook zij denken na over de oneindigheid van het universum; over het zwarte gat en de grootsheid ervan die je niet kan vatten. Ook zij hebben angsten die ze voelen maar niet begrijpen. Big Bears … gaat over de kwetsbaarheid van de mens in dat grote, ongrijpbare universum. In de voorstelling bevinden we ons op het balkon van de wereld. ‘Ready for take off’. Een reeks voorwerpen komt letterlijk binnen gevlogen en zeggen iets over de mens in die wereld. Een groot, te groot, hart uit plastic dat enkel in te tomen is door een klein beetje lucht uit te laten. Een gigantische pil die je gelukkiger zou moeten maken maar je in een toestand brengt waarin je jezelf niet meer herkent, een mond waar de voortand vanaf geschoten wordt en die in duizend stukken breekt,…
Op het einde land je in het universum en blijkt de vrijheid die je als mens op aarde ervaart, slechts vermeend te zijn. Er is geen begin en geen einde. Je verandert voortdurend van vorm. Nu ben je even een lichaam, straks word je weer iets anders. Op scène vertalen we dat door een regen van gekleurde verf op een platform van 4 op 4 meter vol met melk. Door met detergent te schieten in het mengsel begint de melk te ontvetten en ontstaan er prachtige tekeningen in verschillende kleuren. Een beweging die eindeloos kan blijven doorgaan, net zoals het universum. Het heeft iets meditatief. En het toont hoe het leven is: als een druppel die zich heel even losmaakt uit de massa maar onherroepelijk terugkeert naar die massa.”



Acteur Wietse Tanghe staat als enige performer op scène.

Hij manipuleert de objecten op scène en moet de scène draaiende houden. Tegelijkertijd is het iemand waarmee je je als toeschouwer kan identificeren. Het ene moment is hij een spook dat met één vingerknip een bruid op de catwalk wordt, wat later wordt hij één met  ‘the third eye’, het speciale oog dat het onzichtbare kan zien.

En wat met de beer uit de titel?

Die ontploft. Hij blaast zichzelf op omdat hij te ‘cute’ is. Iets wat hij zelf hilarisch grappig vindt. Minuten lang hoor je hem door de ruimte afgaan zoals een ballon. Wanneer hij uiteindelijk naar beneden valt, wordt hij gedissecteerd en worden zijn oren, snoet, neus en romp in de ruimte gegooid. Dat ziet er totaal niet gruwelijk uit. Integendeel, het is overdosis ‘cuteness’. Als een laagje dons tegen wat we niet willen tonen: de kwetsbaarheid van onze ziel.

Je kan jezelf zo bang maken als je zelf wil. De dingen waar je angstig voor bent, construeer je vaak zelf in je hoofd. Je kan angstgevoelens zo groot maken als je wil. Tegelijkertijd leven we in turbulente tijden. Er wordt veel angst gezaaid. Maar wat is de oplossing? Het hele universum aan de anti-depressiva? We moeten kinderen leren omgaan met die angsten. Hen helpen te rationaliseren. Vandaar de dissectie van de beer en het spook met de rollende pingpongbalogen.
Ik wil de kinderen op een of andere manier een soort soundscape van de voorstelling laten maken; we experimenteren op dit moment met micro’s op de tribune. Hoe geweldig zou het zijn als kinderen zelf live commentaar kunnen geven bij de beelden die ze op scène zien?