Het kleine sterven kan grote gevolgen hebben...

Bijna 19 jaar geleden, schreef Dimitri Leue de voorstelling van Het kleine sterven, 10 jaar later las de 15 jarige Karolien Segers de tekst.
Enkele weken geleden schreeft ze neer hoe ze deze bijzondere theaterervaring nog steeds met zich meedraagt en dankt de schrijver voor zijn woorden.

Vandaag krijgt ze antwoord van Dimitri Leue.

En morgen, dan speelt Het kleine sterven terug in hetpaleis & op reis!

 



Karolien Segers: "#TB Ik ben vijftien jaar. De leerkracht Nederlands leest voor uit 'Het kleine sterven'. Ik hang aan zijn lippen en word verliefd op de taal van de auteur. Daarbij ontstaat het verlangen om die schrijver te zijn. Het verlangen om te kunnen goochelen met woorden, zonder ooit eentje verkeerd te laten vallen. Later dat jaar ontmoet ik de schrijver, schrijft hij iets in mijn boek en jarenlang neem ik het boek mee naar 'belangrijke' momenten. Zo ging het boek bijvoorbeeld mee naar Amsterdam. Soms neem ik het nog mee naar optredens en kijk ik even naar het handschrift van de schrijver. Dan stel ik mezelf gerust met zijn woorden. Nee, ik ben nog geen schrijver of theatermaker of comedian. Mede dankzij zijn woorden ben ik blijven geloven. In negen jaar tijd leerde ik ongelofelijke mensen kennen, mooie mensen, mensen met mooie woorden en mensen die me zeiden dat ik mooie woorden heb. Ik ben dankbaar. Op een dag hoop ik met de schrijver aan een tafel te zitten en hem te bedanken voor de woorden. Ik weet dat ik dan niet ga kunnen praten, omwille van de tranen die achter mijn ogen drukken. Ik wil hem dan vertellen over vandaag. Over hoe ik woorden neerschreef, die iets gaan worden of over hoe ik ervan houd als ik moet lachen met de woorden die ik zelf bedacht."

 

Dimitri Leue: "Sssst. Zwijg. Niet om niets te zeggen, maar omdat je me verlegen maakt. Zo’n mooie complimenten.
Er heeft hier iemand een bakje met rode inkt onder mij geschoven. Ik bloos de bladeren van de bomen.
Ik hoop dat je tijd, volharding en talent kan combineren om zo de woorden te vinden die je nodig hebt voor jouw verhaal.
Voor mij was hetpaleis een beginpunt. Voor jou kan het dat ook zijn. Leg je woorden in een nest, broed ze uit tot
volwaardige zinnen. Deel ze mee. Deel ze. En als de mensen er oren naar hebben en een hart, zullen ze vanzelf worden vermenigvuldigd.
"