Sven van Kuijk is al jarenlang decorontwerper en -bouwer bij het theatergezelschap Abattoir Fermé. Met zijn eigenzinnige ontwerpen brengt hij telkens een unieke wereld tot leven. Zijn decors worden dan ook vaak omschreven als een extra personage in de voorstelling. Ook voor CASTL ontwierp hij het decor.
Het decor in CASTL is volgens Sven “best klassiek”: een grote gevel die doet denken aan een verlaten château ergens in de Ardennen. “Het was de eerste keer dat regisseur Stef me vroeg om vóór de ontwerpfase het boek te lezen waarop de voorstelling gebaseerd is: We Have Always Lived in the Castle van
Shirley Jackson,” vertelt Sven. “Ik werd meteen gegrepen door het verhaal en er ontstonden al snel beelden in mijn hoofd.” Aanvankelijk dacht Sven om een Victoriaans houten huis te bouwen. Gaandeweg evolueerde dat idee naar een tot de verbeelding sprekend kasteel.
Sven zoekt zijn inspiratie initieel in zijn uitgebreide digitale archief. Nadien start het praktische werk met het tekenen en het bouwen van een maquette. “Zo’n maquette is een belangrijke voorstudie, maar toch blijft het altijd spannend hoe het decor er uiteindelijk op ware grootte zal uitzien.” Hoewel het decor op het eerste gezicht herkenbaar en realistisch oogt, zit er volgens Sven ook vervreemding in. “De verhoudingen kloppen niet helemaal: hoe langer je kijkt, hoe vreemder het huis wordt. Zo lijkt de voordeur enorm groot, terwijl ze in werkelijkheid gewoon twee meter hoog is. Het geheel heeft iets weg van een poppenhuis met een subtiel vals perspectief. Wie het verhaal gelezen heeft, zal zeker elementen herkennen, maar het decor blijft nadrukkelijk mijn persoonlijke interpretatie.”
"Hoe langer je kijkt, hoe vreemder het huis wordt. Zo lijkt de voordeur enorm groot, terwijl ze in werkelijkheid gewoon twee meter hoog is. Het geheel heeft iets weg van een poppenhuis met een subtiel vals perspectief. Wie het boek gelezen heeft, zal zeker elementen herkennen, maar het decor blijft nadrukkelijk mijn persoonlijke interpretatie."
Het decor toont geen volledig huis, maar bestaat vooral uit de gevel en enkele delen van het interieur. “Het is aan het publiek om zich voor te stellen wat er zich achter de muren afspeelt”, zegt Sven daarover. Bij het ontwerpen hield hij bovendien niet expliciet rekening met het feit dat de voorstelling gericht is op kinderen vanaf acht jaar. “Ik wil jonge toeschouwers niet betuttelen: het decor mag gerust donker, mysterieus en een beetje vuil zijn, omdat dat past bij het verhaal. Tijdens de eerste ontwerpfase, rond de halloweenperiode, leek het geheel even te veel op een spookhuis”, lacht Sven. “Dat effect werd later wat afgezwakt, al bleef een deel van die sfeer wel behouden.”
De technische uitwerking van het decor sluit nauw aan bij die artistieke visie. Zo moest het geheel niet alleen een bepaalde sfeer oproepen, maar ook in beweging kunnen komen: het decor rijdt en draait mee met de voorstelling, waardoor het huis als het ware blijft leven op scène. Zodra de constructie klaar is, zorgt Sven zelf voor de afwerking. Vooral het patineren - het decor vuil en geleefd maken - is volgens hem het leukste moment. “Daar komt alles samen”, vertelt hij. “Dan krijgt het decor echt ziel en zit ik volledig in the zone.”