Hoe kennen jullie elkaar en waar staan jullie voor als theatercollectief? 

Naomi: We zijn met z’n vijven afgestudeerd aan het KASK met de voorstelling Who’s afraid of Virginia Woolf? Zowel het publiek als wij waren daar zo enthousiast over dat we als collectief voorstellingen zijn blijven maken. 

Imke: Meestal vertrekken we van een bestaand werk dat we interessant vinden: een tekst, een film, een boek. We vinden elkaar in onze drang naar spelen met fictie, met het publiek, met elkaar. De vorm daarrond is heel fluïde. 

Naomi: We hebben allemaal een verschillende smaak, maar wel een gemeenschappelijke interesse in de momenten waarop fictie “meer waar” wordt dan de realiteit. 

Jullie worden vaak geprezen voor jullie samenspel. Hoe komt dat? 

Naomi: Vermoedelijk omdat wij elkaar  niet proberen na te doen. Als je allemaal op een andere manier speelt, moet je beter  naar elkaar luisteren en kan je elkaar  meer verrassen. 

Imke: Ik denk ook dat het komt doordat we allemaal mee maken. Tijdens het spelen blijven we makers.

Naomi: En tijdens het maken, zijn we ook al aan het spelen. We organiseren ons horizontaal, met alle mensen die meewerken. Voor Eindeloos Verhaal betrekken we dus vanaf het begin ook de extra acteurs (Lucas van der Vegt en Patricia Kargbo, nvdr) en een componist. Muziek en zang vormen een groot onderdeel van de voorstelling. 

Imke: We vinden het belangrijk om met veel mensen op het podium te staan. Een groep spelers die samen danst of zingt, dat zorgt voor een feestje op scène. 

Is dat waarom Voorjaarsontwaken zo aansloeg bij jongeren? 

Naomi: Wat bij Voorjaarsontwaken heeft geholpen, is dat we het niet gemaakt hebben vóór jongeren. We zijn vertrokken van hoe we toen zelf waren. 

Imke: We hebben niet geprobeerd het “cool” te maken voor hen. Ook belangrijk: dankzij de bonte verzameling persoonlijkheden op de scène heeft het publiek verschillende mensen om zich in te herkennen. 

Naomi: We willen ook geen moeilijk theater maken waar je niets van begrijpt. Onze liefde voor spelen uit zich in een buikgevoel dat blijkbaar verschillende generaties aanspreekt. 

Eindeloos Verhaal wordt gemaakt voor iedereen vanaf tien jaar. Gaan jullie anders werken voor een jonge doelgroep? 

Imke: Ja en nee. We hebben als startmateriaal een kinderboek gekozen, maar de schrijver neemt kinderen best serieus. Er zitten  meerdere lagen in het boek, waardoor volwassenen er andere dingen in kunnen lezen dan kinderen. Sowieso hebben kinderen ongelooflijk veel inlevingsvermogen en een grote vrijheid in hun denken. 

Naomi: Na Voorjaarsontwaken kwam de vraag van hetpaleis om samen een voorstelling te maken, maar zelfs los daarvan zouden we waarschijnlijk met dit idee aan de slag zijn gegaan. Wij twee delen een brein, want onafhankelijk van elkaar kozen wij uit alle mogelijke boeken Het oneindige verhaal. Mijn vader heeft me de schrijver Michael Ende met de paplepel ingegoten. In de bewerking wil ik dus ook vanuit zijn perspectief vertrekken. Hij maakt heel interessant werk, een beetje eng zelfs. hetpaleis was ook meteen overtuigd van de metalaag in het verhaal – over je verliezen in fictie, en die fictie toch nodig hebben om even te ontsnappen. 

Waarom willen jullie specifiek dit verhaal vertellen? 

Naomi: Ik maak me soms echt zorgen over de technologie die alles beschikbaar maakt waardoor het in de wereld enkel om consumeren lijkt te draaien. Een voorstelling over het belang van verhalen is een goede test om onze verbeelding weer even aan te zetten. 

Imke: Het is zo dankbaar dat je tijdens een theatervoorstelling eigenlijk een tijdje ontvoerd wordt. Je zit eventjes vast in die zaal, hé. De telefoons moeten uit, alle afleiding is weg. 

Naomi: We gaan heel vrij aan de slag met het boek, en werken rond een allesomvattend iets dat als een depressie over de verbeeldingswereld kruipt. In het boek leest het hoofdpersonage het verhaal, in de voorstelling willen we de blik van de zaal gebruiken als die van een held op sokken. 

Op welke manier verschilt de samenwerking met hetpaleis van jullie vorige voorstellingen? 

Imke: Gewoon al het feit dat er zich een heel huis achter ons schaart, is comfortabel. 

Naomi: We zijn het heel erg gewend om alles zelf te doen. Maar een communicatie- en productieteam van enthousiaste mensen die allemaal meedenken en vertrouwen schenken, dat is zo waardevol.