Verlangen, seksualiteit en intimiteit. Jongeren hebben er veel vragen over. Op school is seksuele opvoeding meestal beperkt tot de les biologie, maar wat betekent het om een relatie te hebben? Hoe weet ik hoe een ander zich voelt? En hoe praat je over intimiteit in je vriendengroep of met je klas, waarbinnen ook culturele (of andere) verschillen spelen?
Transdisciplinair kunstenares Sarah Vanhee gaat deze onderwerpen niet uit te weg. Sterker nog, het onderwerp kwam vanzelf aan bod toen ze in gesprek ging met jongeren op Brusselse middelbare scholen. Ze vroeg aan de leerlingen welke kennisoverdracht zij misten op school. Het antwoord was overweldigend unaniem: bijna elke jongere had behoefte aan meer kennis over intimiteit en seksualiteit. Het inspireerde Sarah Vanhee voor the beach.
Sarah Vanhee ging samen met jongeren op zoek naar een artistieke vorm om deze thema’s verder te onderzoeken. Cocreatie en onderzoek vormen de kern van haar praktijk: niet vertrekken vanuit één stem, maar vanuit een veelheid aan ervaringen en perspectieven. Wat begon als een theaterzomerweek in hetpaleis groeide uit tot een intens scriptlabo. Uit een auditieronde kwamen tien jonge schrijvers die de diversiteit representeren van de stad waarin ze leven. Vijf maanden lang schreven de jongeren via schrijfsessies, improvisaties, gesprekken en interviews, het scenario voor the beach. Op scène wordt de tekst belichaamd door elf andere performers.
In de voorstelling zelf zien we het verloop van een dag op het strand, want daar komen mensen, lichamen en achtergronden samen.
Op de voice-over horen we de innerlijke wereld van de jongeren - het scenario uit het scriptlabo. Brechtje Van Bel, artistiek-educatief medewerker van hetpaleis vertelt daarover: “In de tekst valt niet één persoon te herkennen. Hij bevat net een veelheid aan blikken en perspectieven over zelfbeeld, queer seksualiteit, misbruik, religie, fetisjisme enzovoort. Het zet een microfoon op wat we meestal niet te horen krijgen. In de associatieve voorstelling belichamen de performers die innerlijke monoloog, als een bewegend schilderij.” Omdat op het podium niet de jongeren staan die de tekst schreven, is de voorstelling ook niet autobiografisch.
“In hetpaleis vinden we het belangrijk om kinderen en jongeren in een cocreatief proces op scène te tonen, omwille van de representatie en de herkenning. Sarahs visie op makers en het kunstenaarschap sluit daarmee nauw aan bij hoe we in hetpaleis kijken naar kinderen en jongeren. Tegelijk dagen we ons jonge publiek uit om kritisch te zijn en hun eigen stem te vinden. Daarom besteden we veel aandacht aan de juiste omkadering en aan het ontwikkelen van kijkvaardigheden. Zo krijgt ons publiek meer inzicht in het medium theater en meer respect voor de performers op het podium. Kijken naar kunst is belangrijk, maar ook het léren kijken naar die kunst.”
