Theatermaker Fran Van Gysegem kent hetpaleis als haar achtertuin: als kind liep ze er al rond in het kielzog van haar vader, die er technisch medewerker was. In maart 2026 ging haar eerste voorstelling in première: plateau (6+). Een voorstelling waarin verbeelding en verwondering hand in hand gaan.

Fran werd net voor het eerst moeder. Terwijl we praten, wiegt iemand van hetpaleis haar dochter in slaap. “Kijk, dat beeld zegt veel”, zegt Fran. “Overal waar ik kom, willen mensen mijn baby dragen. Daar gaat mijn voorstelling over: over dragen en gedragen worden. Een gevoel dat iedereen wel kent.”

Kan je ons meenemen naar het startpunt van plateau? 

Het eerste zaadje is tien jaar geleden al geplant. Ik was op Erasmus-uitwisseling in Bratislava en nam vaak de trein van de stad naar de bergen, een rit van vier uur. Eenmaal ik de bergen had gezien, kon ik voldaan de trein weer terugnemen. Eigenlijk wilde ik die bergen vastgrijpen en meenemen naar huis. Dan hoefde ik niet meer zo lang op de trein te zitten (glimlacht). In die gedachte zat het thema ‘dragen’ al én ook het werken met enkel beelden, zonder taal. Al had ik er toen nog geen idee van dat het tien jaar later effectief een voorstelling zou worden.

Je hebt het over dragen en gedragen worden. Gaat dat voor jou ook over hoe wij met de aarde moeten omgaan? 

Ja, absoluut. De vraag die ik met plateau wil beantwoorden is: wat gebeurt er als de horizon niet langer in de verte ligt, maar in onze handen rust? Wat als wij de aarde die ons al zo lang draagt eens zelf zouden dragen? Misschien kan de aarde dan even tot rust komen en herstellen.

Wat mogen we op scène verwachten? 

Het publiek zal naar een miniatuurwereld kijken waar zand, water en wind bewegen zoals lang geleden, toen er nog geen mensen op aarde waren. Gaandeweg beginnen spelers met hun handen dingen te bouwen. Dat wordt gefilmd en geprojecteerd op een scherm, zodat het publiek de handelingen goed kan volgen. Soms is het live, soms zie je vooraf opgenomen beelden, je weet als kijker nooit precies wat echt is en wat niet. Voor mij liggen theater en animatiefilm dicht bij elkaar. Ik heb beiden gestudeerd en dit is de manier waarop ik ze samenbreng.

Met welk gevoel wil je dat het publiek naar huis gaat? 

Ik wil het publiek in verwondering brengen en tegelijkertijd meegeven hoe we beter voor de wereld kunnen zorgen. Zonder dat het te serieus wordt. Humor speelt een grote rol in de voorstelling. Het is een middel om de pijnpunten in onze wereld zichtbaar te maken, op een manier die kinderen prikkelt en volwassenen laat glimlachen of nadenken.

plateau is een coproductie met hetpaleis en Theater FroeFroe. Op welke manier? 

Als ik in hetpaleis rondloop, heb ik soms het gevoel dat ik er woon. Als kind kwam ik al mee met mijn vader, later ben ik er als workshopgever aan de slag gegaan. Toen ik mijn idee voor deze voorstelling bij het artistiek team van hetpaleis op tafel legde, kwam er meteen veel steun. Heel bijzonder om een voorstelling te maken voor zesjarigen, terwijl ik hier zelf als zesjarige de deur platliep. En omdat plateau voor mij dicht bij het figurentheater ligt, was ook Theater FroeFroe een logische partner.

Er zijn ook schoolvoorstellingen van plateau. Wat doe je het liefst, spelen voor families of scholen? 

Ik kijk uit naar allebei. Wat ik belangrijk vind aan schoolvoorstellingen, is dat je kinderen bereikt die hier anders niet zouden komen. Daarom heb ik de voorstelling ook zo toegankelijk mogelijk gemaakt, zodat taal geen barrière vormt om het thema te begrijpen. Bij familievoorstellingen ben ik benieuwd naar de interactie tussen kinderen en (groot) ouders of andere volwassenen die hen begeleiden. Maar misschien kijk ik nog het meest uit om te spelen voor kinderen die nog geen idee hebben dat ze theater eigenlijk magisch vinden. Zelf ben ik na dat moment nooit meer gestopt met kijken.