Emoties kleuren onze voorstellingen van de toekomst. Beelden van hoe de wereld er later uit zal zien zijn vertalingen van hoe we ons over dat later voelen. Angst, wanhoop en onzekerheid vertalen zich in beelden van onleefbare steden, verwoeste natuur, conflict. Hoop, vertrouwen en nieuwsgierigheid roepen beelden op van nieuwe levensvormen, wereldvrede, interplanetair leven... Dystopie, utopie – grote, epische wereldbeelden, spiegels van onze binnenwereld.

We hebben een levendige verbeelding over die toekomstige werelden. 
Maar hebben we die ook over onszelf?
Hoe zien wij, mensen, onszelf, vooruitdenkend in de tijd?
Wie zijn we nu en wie zullen we worden?
Veranderen – hoe voelt dat?
Kunnen we ons daarin oefenen?
Kunnen we ons oefenen in de toekomst?

Geïnspireerd door het Franse cultboek La Horde du Contrevent (2004) van scifi-auteur Alain Damasio maakt choreograaf Lisi Estaras een dansvoorstelling waarin ze de wereld zoals we die kennen ver achter zich laat. Daarvoor brengt ze een cast samen zoals die zelden te zien is op onze podia. Een intergenerationele groep van dansers met en zonder beperking. RAFAGA betekent zoveel als een plotse, felle windstoot. Een obstakel in onze bewegingsvrijheid, een ontregeling van ons evenwicht. Maar evengoed is het de aankondiging van iets nieuws. Iets waarvan we de exacte vorm nog niet kennen. Een nieuwe vorm die ieder van ons al in zich draagt?

"We can feel it: some forces refuse to move forward, voices cling to a stand still.
We understand that we entered a deeper danger.
There are those who want to slow down our momentum,
prevent us from changing.
But we move forward. We rise.
We are the knights of this metamorphosis."
Alain Damasio